Indierelaas

En toen ineens bevond ik mij in een vrij vreemde, onprettige situatie waarbij ik het even niet meer wist.

Ik ben een fanatieke muziekluisteraar en prefereer vooral ‘alternatieve’ rockmuziek. En omdat die term geen fuck duidelijk maakt zal ik het wat specifieker beschrijven als ‘Indierock’, hoewel ik vermoed dat we met die term ook niet heel ver gaan komen. De muziek waar ik (vooral) van houd is muziek die wordt gemaakt door bands. Vaak bands bestaande uit meerdere gitaristen, een drummer en een bassist (hoewel tegenwoordig synthesizers, koebellen en banjo’s ook steeds vaker opduiken). De muziek gemaakt door die bands mag lekker ruig zijn, maar mooie melodieën en fijne vocalen vind ik ook alles behalve vervelend. Op z’n tijd, dat dan weer wel. De door mij geliefde muziek wordt dus het beste beschreven door de term ‘indierock’. Indierock is afkomstig van Independent rock, wat weer slaat op de staat van de betreffende bands. Bands die (nog) geen deel uitmaken van grote platenmaatschappijen en daarom dus volledig vrij zijn om te doen wat ze willen. Regelmatig resulterend in gruwelijke bagger, maar gelukkig vaker in het betere werk.

Het aantrekkelijke van deze vorm van muziekselectie is voor mij de exclusiviteit. Hoeveel leuker is het om goede muziek te luisteren, waar lang niet iedereen van gehoord heeft. Waarbij ik met iedereen niet alleen vriendjes en vriendinnetjes bedoel, maar iedereen als wereldwijd begrip. Bands die het vocht uit hun anus spelen om een beetje rond te komen en zich daarbij een ongeluk experimenteren om maar vernieuwend te blijven. Het schept ook een onderlinge band met mensen waarvan blijkt dat zij van ‘jouw’ bandje hebben gehoord en het ook tof vinden. Ik denk dat vooral dat laatste mij het meest tot deze manier van muziek luisteren trekt.

Maar wat de fuck doe je dan als blijkt dat een heleboel van die ‘exclusieve’ muziek waar jij zo van houdt, en met jou weinigen, op het soundtrack cd’tje komt te staan van één van de meest gehypte hollywoodjetsers van een film waar in het eerste weekend al miljoenen mensen voor naar de bios gaan? Jaha, dat is even slikken.

Het eerste wat je dan doet als alternatief denkende klootzak is jezelf geruststellen. Hoeveel mensen kopen zo’n cd’tje nou tegenwoordig nog? Misschien een paar zestienjarige meisjes waarbij het gieren van de hormonen nog meer geluid maakt dan het soppen van hun doosje bij het zien van Robert Pattinson. Vast niet veel.

Niks is minder waar! Er blijken namelijk nogal wat van die opgegeilde tienertjes rond te hupsen in alleen al de Verenigde Amerikaanse Staten van USA. Van de soundtrack van de voorganger van de zojuist genoemde hollywoodjetser zijn namelijk meer dan twee miljoen soundtrackcd’tjes verkocht. De twee films waar ik het over heb heten trouwens Twilight en New Moon, waarbij New Moon de hollywoodjetser is waarvan het soundtrackcd’tje mij bang maakt. En dan hebben we het alleen nog maar over Amerika. Tel daar de rest van de eerlijke mensen op deze wereld bij op plus al het downloadende volk en je komt volgens mij toch best ver. Het staat dus vast dat heel veel mensen muziek gaan leren kennen waar ik van houd en die ik graag voor mezelf en het exclusieve groepje mensen met smaak had bewaard.

Hoe moet ik mij in die situatie voelen? Moet ik blij zijn? Blij dat meer mensen gaan horen wat ik hoor? Of moet ik bedroefd zijn? Bedroefd dat ik niet zo exclusief zal zijn? Bedroefd omdat ik niet meer alleen in een kamer kan zitten, luisterend naar de alternatieve, minder algemeen geaccepteerde deuntjes waar ik zo gek op ben. Misschien draait het wel helemaal niet om de muziek, maar meer om de alternatieve klank van het geheel. Het je anders voelen dan een grote, grijze massa. Schuilt er in mij dan stiekem ergens diep een zuurpruimerig Gothicje?

Nee, ik ben gewoon een vervelende zeikerd in H&M truien die naar wedstrijden van AZ gaat en zich superieur voelt.