Huilen

En jawel, daar ging ik.

Een aantal jaren terug ben ik uit pure nieuwsgierigheid begonnen aan het boek over die vrouw die bij een dokter komt en vervolgens doodgaat aan kanker. Het scheen dat het boek mensen aan het huilen kreeg. Iets wat ongetwijfeld een heleboel andere boeken ook kunnen, maar bij dit boek lag het er extra dik op. Het zou een soort handleiding zijn voor een ferme huilbui. En tsja, als het over ellende gaat en er mensen doodgaan heb je al gauw mijn aandacht, zo ben ik dan ook wel weer. Ik zag het als een soort testje. Zou het mogelijk zijn dat een boek mij aan het huilen krijgt? Ik kon het mij niet indenken en besloot op onderzoek uit te gaan. Uiteraard eerst een vragenrondje. “Is het waar? Moest jij ook janken? Haaa, pussy!”. Het was best grappig om te ontdekken dat al die mensen aan wie ik het vroeg doodleuk toegaven dat ze door het boek hebben gehuild. Vervolgens ben ik maar aan het boek begonnen. Drie dagen later lag ik als een Afghaanse vrouw die net haar benen en complete gezin is kwijtgeraakt door een bomaanslag in mijn bed te janken. Het was dus waar.

Nu draait de verfilming in de bioscoop en de verleiding is dan gewoon te groot. Ik moest erheen. Dat een film mij aan het janken kan maken wist ik al en het was bij nader inzien misschien niet heel tactisch om er met een meisje heen te gaan dat het boek heeft gelezen ”uit verveling en voor een boekverslag” en over het algemeen geen films kijkt.

En daar zat ik dan, als een klein kindje met een neusholteverstopping. Ik ben uit ellende maar door mijn mond gaan ademen om niet al teveel lawaai te  maken…