Later!

Sinds vandaag is www.RonaldGoeman.nl officieel online. Er wordt uiteraard nog flink aan gewerkt, maar ik heb al wel besloten niet meer te posten op DeVernieuwdeRonaldGoeman.wordpress.com. Dit is dus de laatste post ooit op deze site. Het was mij een genoegen en ik zie jullie op www.RonaldGoeman.nl . Uiteraard zet je die nu bij je favorieten waardoor ik niemand ga missen en niemand mij gaat missen. Tof!

Tot kijk!

Links

De kersttijd is weer voorbij en het is nu alleen nog een kwestie van vuurwerk en oliebollen. Anekdotes over mijn feestelijke kerst houd ik nog even achter, omdat ik nu meer zin heb om te filosoferen over het feit dat linkshandigen hun hersenen anders gebruiken dan rechtshandigen. Uit een verschrikkelijk interessant onderzoek blijkt dat ik als linkshandige adonis mijn beide hersenhelften gebruik voor het herkennen van gezichten, terwijl alle rechtshandige mensen daar alleen hun rechterhelft voor gebruiken. Ook voor motorische strapatsen en taalbeheersing gebruik ik meer hersenmassa dan alle rechtshandige mensen. Ontzettend interessante informatie is dat natuurlijk.

Maar hoe zou het zitten met linksbenige rechtshandigen die linkshandig centrum-rechts stemmen? Of rechtsbenige rechters die linkshandig zijn? Rechtshandige, linksbenige, rechtsdenkende linksstemmers die met rechts tekenen en met links schrijven, terwijl ze met rechts een voetbal wegschoppen en linksdragend zijn? Linke rechtsextremistische linkshandigen die linksaf slaan in een Ford Lynx met een afwijking naar rechts. Zouden linkshandige rechtenstudenten die met links tennissen meer met hun rechterhersenhelft denken dan rechtshandige rechtenstudenten die met rechts tennissen? Zou linksdragendheid in combinatie met rechtshandigheid van invloed zijn op de hersenactiveiten in de linkerhersenhelft (die als je iemand van voren aankijkt aan de rechterkant zit)?

Ik ben stijf links en kerst was gezellig!

Verhuizing 2

Lieve mensen! Een verhuizing is aanstaande! Binnenkort zal ik het hele zooitje gaan verhuizen naar www.RonaldGoeman.nl . Inderdaad, een officiële Ronald Goeman site! Ik vind wordpress erg fijn en ga er nog steeds gebruik van maken, maar dat vervelende .wordpresss.com vind ik gewoon niet mooi staan. Vandaar het wat simpelere RonaldGoeman.nl.  Hoe het er allemaal uit zal gaan zien weet ik zelf ook nog niet. Voor zover ik weet blijven de looks in eerste instantie gewoon hetzelfde, maar een verhuizing betekent natuurlijk op termijn dat het interieur ook verandert. Je gaat natuurlijk niet met hetzelfde bankstel in een nieuw huis zitten! En al helemaal niet met die lelijke breedbeeld televisie! Dat soort dingen vervang je. Een ander kleurenpatroontje eroverheen en je bent klaar. Vervolgens kun je gaan finetunen, een mooie nieuwe radio, een paar leuke plantjes en uiteindelijk natuurlijk een dik koffiezetapparaat waarmee je zonder problemen een Latte Machiato te voorschijn tovert. Ik zie het wel zitten in ieder geval!

Dus binnenkort! www.RonaldGoeman.nl

Salukes!

Wegwerpgebaar

Zoals volledig verwacht heb ik hier in Haarlem dus al mooi de eerste sneeuwvlokjes onder kunnen pissen! Heerlijk, dit weer! Was het maar altijd winter! Hoewel, dan zou het speciale er wel een beetje vanaf zijn he? Iedere dag patat eten is tenslotte ook geen aanrader. Eigenlijk is het alleen maar beter als goede dingen niet lang duren en vervelende dingen wel. Het maakt de goede dingen alleen maar fijner. En stel al duurt een goede gebeurtenis in je leven wel lang, dan zal het altijd voelen als minder lang. Iets met vliegende tijd, ofzo. Omdat ik een beetje misselijk word van mezelf op dit moment, denk ik dat ik deze uitspatting maar beter weg kan flikkeren. Dit voegt namelijk helemaal niks toe aan mijn levenswerk alhier. 

Of wacht, ik zet hem gewoon online. Dan zal het de volgende keer een veel bevredigendere tekst zijn. Haha, fuck!

Domme, domme, DOMME vrouw

Patricia. Een zestigjarige vrouw met weggemoffelde rimpels en hangend vel aan haar armen. Een schelle stem en heel veel make-up. Ze vindt het heerlijk als er over haar gepraat wordt. Dat is waar ze het allemaal voor doet. Ze wil gezien worden. Zien wil ze niet. Nee, ze houdt het vooral bij gezien worden. Wat dat betreft doet ze het goed. Wat maakt het in godsnaam uit wie er om je heen lopen, als iedereen maar naar je kijkt. Af en toe valt het een beetje stil en bekruipt Patricia het gevoel dat mensen haar niet meer zien, dan moet er gauw een beledigende uitspraak gedaan worden om zo die mensen weer wakker te schudden. Heerlijk vindt Patricia al die aandacht.

Ik niet. Ik vind Patricia dom. Dom om te denken dat mensen een Speeljongen kopen om haar oude, naakte, ‘echte’, gefotoshopte lichaam te bekijken en daar een stijve piemel van te krijgen. Nee Patricia! Voor een stijve piemel hebben we internet en jongere, veel mooiere meisjes. Jij wil dat we over je praten? Accepteer dan ook even dat we jou een domme oude vrouw vinden, wel zo makkelijk.

Indierelaas

En toen ineens bevond ik mij in een vrij vreemde, onprettige situatie waarbij ik het even niet meer wist.

Ik ben een fanatieke muziekluisteraar en prefereer vooral ‘alternatieve’ rockmuziek. En omdat die term geen fuck duidelijk maakt zal ik het wat specifieker beschrijven als ‘Indierock’, hoewel ik vermoed dat we met die term ook niet heel ver gaan komen. De muziek waar ik (vooral) van houd is muziek die wordt gemaakt door bands. Vaak bands bestaande uit meerdere gitaristen, een drummer en een bassist (hoewel tegenwoordig synthesizers, koebellen en banjo’s ook steeds vaker opduiken). De muziek gemaakt door die bands mag lekker ruig zijn, maar mooie melodieën en fijne vocalen vind ik ook alles behalve vervelend. Op z’n tijd, dat dan weer wel. De door mij geliefde muziek wordt dus het beste beschreven door de term ‘indierock’. Indierock is afkomstig van Independent rock, wat weer slaat op de staat van de betreffende bands. Bands die (nog) geen deel uitmaken van grote platenmaatschappijen en daarom dus volledig vrij zijn om te doen wat ze willen. Regelmatig resulterend in gruwelijke bagger, maar gelukkig vaker in het betere werk.

Het aantrekkelijke van deze vorm van muziekselectie is voor mij de exclusiviteit. Hoeveel leuker is het om goede muziek te luisteren, waar lang niet iedereen van gehoord heeft. Waarbij ik met iedereen niet alleen vriendjes en vriendinnetjes bedoel, maar iedereen als wereldwijd begrip. Bands die het vocht uit hun anus spelen om een beetje rond te komen en zich daarbij een ongeluk experimenteren om maar vernieuwend te blijven. Het schept ook een onderlinge band met mensen waarvan blijkt dat zij van ‘jouw’ bandje hebben gehoord en het ook tof vinden. Ik denk dat vooral dat laatste mij het meest tot deze manier van muziek luisteren trekt.

Maar wat de fuck doe je dan als blijkt dat een heleboel van die ‘exclusieve’ muziek waar jij zo van houdt, en met jou weinigen, op het soundtrack cd’tje komt te staan van één van de meest gehypte hollywoodjetsers van een film waar in het eerste weekend al miljoenen mensen voor naar de bios gaan? Jaha, dat is even slikken.

Het eerste wat je dan doet als alternatief denkende klootzak is jezelf geruststellen. Hoeveel mensen kopen zo’n cd’tje nou tegenwoordig nog? Misschien een paar zestienjarige meisjes waarbij het gieren van de hormonen nog meer geluid maakt dan het soppen van hun doosje bij het zien van Robert Pattinson. Vast niet veel.

Niks is minder waar! Er blijken namelijk nogal wat van die opgegeilde tienertjes rond te hupsen in alleen al de Verenigde Amerikaanse Staten van USA. Van de soundtrack van de voorganger van de zojuist genoemde hollywoodjetser zijn namelijk meer dan twee miljoen soundtrackcd’tjes verkocht. De twee films waar ik het over heb heten trouwens Twilight en New Moon, waarbij New Moon de hollywoodjetser is waarvan het soundtrackcd’tje mij bang maakt. En dan hebben we het alleen nog maar over Amerika. Tel daar de rest van de eerlijke mensen op deze wereld bij op plus al het downloadende volk en je komt volgens mij toch best ver. Het staat dus vast dat heel veel mensen muziek gaan leren kennen waar ik van houd en die ik graag voor mezelf en het exclusieve groepje mensen met smaak had bewaard.

Hoe moet ik mij in die situatie voelen? Moet ik blij zijn? Blij dat meer mensen gaan horen wat ik hoor? Of moet ik bedroefd zijn? Bedroefd dat ik niet zo exclusief zal zijn? Bedroefd omdat ik niet meer alleen in een kamer kan zitten, luisterend naar de alternatieve, minder algemeen geaccepteerde deuntjes waar ik zo gek op ben. Misschien draait het wel helemaal niet om de muziek, maar meer om de alternatieve klank van het geheel. Het je anders voelen dan een grote, grijze massa. Schuilt er in mij dan stiekem ergens diep een zuurpruimerig Gothicje?

Nee, ik ben gewoon een vervelende zeikerd in H&M truien die naar wedstrijden van AZ gaat en zich superieur voelt.

Deutsch

“Ich heisse Superfantastisch!

Ich trinke Schampus mit Lachsfisch!

Ich heisse Su-per-fan-tas-tisch!”

Franz Ferdinand, 2004

Huilen

En jawel, daar ging ik.

Een aantal jaren terug ben ik uit pure nieuwsgierigheid begonnen aan het boek over die vrouw die bij een dokter komt en vervolgens doodgaat aan kanker. Het scheen dat het boek mensen aan het huilen kreeg. Iets wat ongetwijfeld een heleboel andere boeken ook kunnen, maar bij dit boek lag het er extra dik op. Het zou een soort handleiding zijn voor een ferme huilbui. En tsja, als het over ellende gaat en er mensen doodgaan heb je al gauw mijn aandacht, zo ben ik dan ook wel weer. Ik zag het als een soort testje. Zou het mogelijk zijn dat een boek mij aan het huilen krijgt? Ik kon het mij niet indenken en besloot op onderzoek uit te gaan. Uiteraard eerst een vragenrondje. “Is het waar? Moest jij ook janken? Haaa, pussy!”. Het was best grappig om te ontdekken dat al die mensen aan wie ik het vroeg doodleuk toegaven dat ze door het boek hebben gehuild. Vervolgens ben ik maar aan het boek begonnen. Drie dagen later lag ik als een Afghaanse vrouw die net haar benen en complete gezin is kwijtgeraakt door een bomaanslag in mijn bed te janken. Het was dus waar.

Nu draait de verfilming in de bioscoop en de verleiding is dan gewoon te groot. Ik moest erheen. Dat een film mij aan het janken kan maken wist ik al en het was bij nader inzien misschien niet heel tactisch om er met een meisje heen te gaan dat het boek heeft gelezen ”uit verveling en voor een boekverslag” en over het algemeen geen films kijkt.

En daar zat ik dan, als een klein kindje met een neusholteverstopping. Ik ben uit ellende maar door mijn mond gaan ademen om niet al teveel lawaai te  maken…

 

Nomaad

Ik zit op deze gruwelijk stereotype herfstdag in de trein. Ik rijd net langs Veenendaal, waar de industrieterreinen en snelwegen door het weer net even deprimerender ogen. Ik blijf zitten. Ik denk dat ik op het volgende station de trein wel ga verlaten. Wat ik aan het doen ben? Dankbaar gebruik maken van mijn OV studentenkaart natuurlijk! Jammer dat ik er geen eten mee kan halen, ik verrot namelijk van de honger.

Ah, Arnhem! Eens even kijken hoe gezellig Arnhem is.

Haarlem, bedankt!

Ik wil graag de gemeente Haarlem bedanken.

Een paar weken geleden fietste ik alweer voor de zoveelste keer richting het centrale station van Haarlem om mijzelf daar in zo’n (verlept-)blauw-gele hufter te begeven van de NS. Mensen die recentelijk in Haarlem zijn geweest zal het vast niet zijn ontgaan dat er echt een puist van een bouwput voor het centrale station ligt en dat er behoorlijk moet worden omgelopen om van de ene in-/uitgang van het station naar de andere te lopen. Op een redelijk verpauperde flat tegenover het station hangt dan ook een mooie tekening van hoe het ‘Stationsplein’ er over een paar weken (maanden?) uit zal gaan zien. Erg mooi, dat moet ik toegeven. Ondertussen wordt het iedereen praktisch onmogelijk gemaakt zonder gevaar voor eigen leven de stadsbussen te bereiken, aangezien zo’n plein voor een station over het algemeen voor wat ruimte zorgt en mensen in staat stelt zich van de ene vorm van openbaar vervoer naar de andere te verplaatsen. Nu is dat natuurlijk vervelend, maar niet onoverkomelijk. Natuurlijk ben ik niet in de positie om nu al op Haarlem te kankeren, maar weet je wat? Ik doe het lekker toch.

Ik gebruik dagelijks mijn trouw rammelende stalen hengst als middel om op het station te komen. Vorige week kwam ik terug uit Amsterdam en plukte ik mijn Batavus uit een groepje afgeragde opoe’s, waarvan sommige met mandje, en er viel mij meteen iets op. Er zat een briefje vast aan mijn stuur. En met vast bedoel ik fucking muurvast! Met een witte tie-rip (jep, die krijg je zonder schaar echt niet los) zat de brief met boodschap aan mijn stuur gemonteerd. Erop stond dat ik en al mijn mede-fietsgebruikers nog één keer werden gewaarschuwd dat de fietsen in fietsenstallingen thuishoren en dat wanneer dit niet het geval is de Gemeente Haarlem zo vriendelijk zal zijn de fietsen te verplaatsen. Logisch, al die fietsen altijd maar overal! Het is natuurlijk wel Haarlem, niet fucking Amsterdam. Wat ik vervolgens ergerlijk vind is dat er zeker wel tegen de duizend fietsen rondom het station staan gestald en, je voelt hem aankomen, er misschien voor de helft van die fietsen een rekje aanwezig is. Zo simpel is het. Een ouderwets probleem. Er is geen plek voor mijn fiets en ik stel mijn limiet op tweehonderd meter van het station. Dat komt dus neer op een klamme bilnaad steeds weer als ik uit de trein stap in Haarlem, hopend dat mijn zonneschijn er nog staat. En zoals jullie vast allemaal met mij eens zijn is een klamme bilnaad gewoon smerig.

Ik wil de gemeente Haarlem dus bedanken. Bedanken voor de oplettende constatering dat teveel fietsen in te weinig stallingen thuishoren. Bedanken voor de extra uren die mijn wasmachine draait wegens de vieze geurtjes afkomstig uit mijn Hema-onderbroeken.